کارایی فنی یا تکنیکی عبارت می باشد از توانایی یک واحد در بدست آوردن حداکثر خروجی با یک دسته از ورود یهای ثابت.

این کارایی متأثر از عملکرد مدیریتی و مقیاس آن واحد (بنگاه) میباشد. به بیانی دیگر کارایی فنی،اختلاف بین نسبت خروجی به ورودی نظاره شده با نسبت بین خروجی به ورودی در بهترین شرایط می باشد.

(فرمول 2-7)

2-2-4-2- کارایی تخصیصی:

کارایی تخصیصی عبارت می باشد از توانایی یک واحد در بهره گیری بهین ه از نهاده ها برای تولید، با در نظر داشتن قیمت و تکنولوژی، به گون های که هزینه حداقل گردد. در  کارایی تخصیصی فرض بر این می باشد که سازمان مورد نظر از لحاظ تکنیکی کاملاً کاراست.

(فرمول 2-8)

2-2-4-3 -کارایی اقتصادی:

کارایی اقتصادی ترکیبی می باشد از کارایی فنی و تخصیصی. همانطور که گفته گردید، کارائی فنی بیانگر حداکثر سطح تولید ممکن برای یک بنگاه تولیدی با بهره گیری از نهاد ههای معین می باشد و کارایی تخصیصی با در نظر داشتن قیمت عوامل و محصولات و لحاظ سطح معین و ثابتی از تکنولوژی، اندازه ب ه کارگیری نهاد هها را در اندازه بهین هشان نشان می دهد. این دو مفهوم در مجموع بیانگر کارایی اقتصادی می باشد که از آن به کارایی هزینه نیز یاد میشود. یک سازمان زمانی به کارایی اقتصادی می رسد که هم از لحاظ فنی و هم از لحاظ تخصیصی، کارا باشد. به بیانی دیگر کارایی فنی، بخشی از کارایی اقتصادی می باشد و این دو ارتباط ضروری- و نه کافی‌ دارند.

(فرمول 2-9)

(فقیه نصیری و همکاران، 1389)

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

2-2-4-4- کارایی مقیاس:

کارایی مقیاس، بیانگر نسبت کارایی فعلی یک واحد به کارایی در مقیاس بهینه آن واحد تولیدی می باشد. به بیانی دیگر کارایی مقیاس، بیانگر تولید در مقیاس بهینه یک واحد تولیدی می باشد. (فلاح، 1386)

تاکنون تعاریف متنوعی از کارایی ارایه شده می باشد. مفهوم کارایی در اقتصاد، تخصیص مطلوب منابع می باشد. اما از نظر اهداف کاربردی، تعاریف گوناگونی اظهار شده می باشد. به گونه کلی کارایی، معرف نسبت ستانده ها به نهاده ها در مقایسه با یک استاندارد مشخص می باشد .

از این رو تشخیص کارایی، منوط به تعریف و مقایسه با یک واحد مطلوب استاندارد می باشد. مبنای چنین حد مطلوبی می تواند با روش های مختلفی تعیین و مشخص گردد.

 

5- روش تحلیل پوشش داده ها :-2-2

روش تحلیل پوشش داده ها (DEA) که رویکرد ناپارامتریک برآورد توابع مرزی می باشد برای اولین بار توسط چارنز، کوبر و رودز (1987) معرفی گردید. این محققین مفاهیم پیشنهادی فارل را رواج دادند و از آن پس در مقالات زیادی این روش به کار گرفته گردید. در این روش بدون در نظر گرفتن شکل تبعی خاصی برای توابع، از برنامه ریزی خطی (LP) و در نظر گرفتن نهاده ها و ستانده های بسیار متفاوت بهره گیری شده می باشد و اقدام به یک سری بهینه یابی می گردد و مقدار کارایی واحدهای مورد مطالعه تحت دو فرض بازدهی ثابت و متغیر به مقیاس تعیین می گردد. در روش DEA شکل های متفاوتی مانند شکل نسبی، شکل فزاینده و شکل پوششی (یا فراگیر) هست که در هرکدام از اینها در تعیین کارایی واحدهای مورد مطالعه به روش خاصی اقدام می گردد. به این مقصود از روش های مختلفی مانند یک مرحله ای، دو مرحله ای و چند مرحله ای بهره گیری می گردد.

دو مدل بسیار اساسی در روش DEA هست که به مدل های CCR و BCC معروف هستند که به ترتیب معرفی می شوند. اگر فرض گردد که شرکتی با بهره گیری از m نهاده مقدار r ستانده را تولید کنند در این حالت اندازه کارایی فنی یک شرکت منفرد با نام DMU به تبیین زیر می باشد:

متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

لینک متن کامل این پایان نامه با فرمت ورد