اندازه گیری کارایی به خاطر اهمیت آن در ارزیابی عملکرد سازمان ها همواره مورد توجه محققین بوده می باشد. چنان که قبلا نیز تصریح گردید فارل در سال 1957 برای اولین بار با بهره گیری از روش غیر پارامتری اقدام به اندازه گیری کارایی یک واحد تولیدی نمود. در ادامی محققانی نظیر چانز و همکارانش دیدگاه فارل را توسعه دادند و مدلی را ارائه نمودند که تحت عنوان تحلیل پوششی داد ها نام گرفت. در سال های اخیر نیز در اغلب کشورهای جهان برای ارزیابی عملکرد نهادها و دیگر فعالیت های رایج در زمینه های مختلف کاربردهای متفاوتی از DEA دیده شده می باشد. علت مقبولیت گسترده این روش به سیار روش ها امکان مطالعه روابط پیچیده و اغلب نامعلوم بین چندین خروجی می باشد که در این فعالیت ها هست. DEA امکان توجه جدید به فعالیت هایی که قبلا به روش های دیگر ارزیابی شده اند فراهم کرده می باشد.

برای مثال امکان محک زنی با بهره گیری از این روش به شناسایی منابع ناکارا در شرکت های خیلی سودآور منجر شده می باشد. مطالعه کارایی نسبی سازمان های مختلف مانند بانک ها شرکت های بیمه بیمارستان ها و … که مطالعات قبلی قادر به ارزیابی توان بالقوه آنها نبوده اند به کمک    DEAمیسر می گردد. ( بحیرایی و حامدی، 1391)

DEA که بوسیله چارنز و همکاران در سال ۱۹۷۸ معرفی گردید، یک تکنیک برنامه ریزی خطی برای ارزیابی واحد های تصمیم گیری (DMU ) متجانس می باشد که هرکدام تعدادی شاخص ورودی را دریافت و به شاخص های خروجی تبدیل می کنند. با بهره گیری از این روش واحدهای تصمیم گیری به دو دسته کارا و ناکارا تقسیم می شون د. مرز کارایی DEA که بوسیله قطعات ترکیب خطی بهترین واحدهای نظاره شده حاصل می گردد، یک مجموعه امکان تولید محدب را مشخص می سازد . پس DEA نیازی به تعریف صریحی از ارتباط تولید بین بردارهای ورودی و خروجی  DMUها ندارد .

تعیین کارایی با بهره گیری از مدل های تحلیل پوششی داده ها بر اساس اندازه فاصله هر واحد تصمیم گیری از مرز کارایی و نوع تصویر شدن آن بر روی مرز انجام می گردد. دو نوع روش کلی در نحوه تصویر روی مرز عبارتند از شعاعی و غیر شعاعی. مدلهای شعاعی درDEA ، همانند BCC و CCR ورودیهای و خروجیهای غیر شعاعی را نادیده می گیرند. از اینرو مدلهای غیر شعاعی واقعی تر می باشند و این مدلها بطور همزمان تقلیل ورودی ها و افزایش خروجی ها را انجام می دهند. (آصفی و داودی،1390)

تحلیل پوششی داده ها یک روش برنامه ریزی خطی می باشد که با بهره گیری از اطلاعات سازمانها و واحدهای تولیدی به عنوان واحدهای تصمیم گیرنده، اقدام به ساخت مرز کارایی می کند. مرز فوق براساس اطلاعات در قالب نهاده ها و ستاده ها و بر اساس نتایج برنامه ریزی خطی متوالی ساخته میشود و درواقع درجه عدم کارایی هر واحد تصمیم گیرنده به اندازه فاصله واحد مزبور تا مرز کارایی می باشد تقسیم میشوند. هر کدام BCC و CCR مدلهای اصلی تحلیل پوششی داده ها به دو دسته از این مدلها را میتوان به دو رویه ورودی محور و خروجی محور مورد مطالعه قرار داد. تفاوت دو مدل BCC وCCR  در فرض مربوط به بازدهی ثابت یا متغیر نسبت به مقیاس می باشد. در مدل CCR فرض بر بازدهی ثابت نسبت به مقیاس، و در مدل BCC فرض بر بازدهی متغیر نسبت به مقیاس می باشد. مقصود از بازدهی ثابت نسبت به مقیاس این می باشد که ستاده ها به نسبتی که نهاده ها تغییر میکنند تغییر کنند، برای مثال اگر نهاده ها دوبرابر شدند ستاده ها هم دو برابر شوند. اما مقصود از بازدهی متغیر نسبت به

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

لینک متن کامل این پایان نامه با فرمت ورد